Corinna Feuilleton

Feuilleton, aflevering 1

Door Hetty Blaauw

Corinna zit lekker op de bank met een kopje koffie als de telefoon gaat. Het is haar kleinzoon, die vertelt dat hij voor een werkstuk moet vragen wat haar lievelingsmuziek was in haar jeugd. Meteen denkt ze aan de zwart-witfoto van Pat Boone die Love letters in the sand zong.

Nadat ze het gesprek beëindigd hebben, bedenkt ze dat er toch ook een lied was dat betrekking had op haar naam, iets als Corrina I love you so much. Moet ze toch eens opzoeken op Youtube.

Onderwijl gaan haar gedachten terug naar haar geboortestad, waar ze aan de buitenkant woonden. Achter de gasfabriek. Ja, die gasfabriek waar Rutger Kopland een gedicht over schreef dat door een lezer van de Oppeppers als lievelingsgedicht werd aangemerkt.

Voor haar als kind was het leven ongecompliceerd. Geen auto’s op straat. De melkboer kwam met de hondenkar, de bakker met de bakfiets en de groenteboer met paard en wagen. Soms kwam er iemand met een handkar langs die riep. ‘lompen en metalen’ en als moeder dan wat oude kleren had, gaf ze die mee – en kreeg je een doosje kleurpotloden. De koning te rijk was je ermee.

Toch is Corinna blij dat ze nu leeft. Ze moet er niet aan denken dat ze deze bizarre tijd in de jaren vlak na de oorlog zou moeten meemaken. Geen telefoon, geen beeldbellen of Jitsi-koffiedrinken, geen televisie, geen Oppeppers. Aan de andere kant was er minder nieuwsgaring en werd je er niet zo direct en wereldwijd mee geconfronteerd. Nou ja, het is zoals het is en ze moet zich maar bepalen bij wat wél kan op dit moment.

Dan gaat weer de telefoon. Ditmaal is het de partner van haar dochter, die vraagt of ze volgend jaar meegaat op de vakantie die dit jaar niet doorging vanwege corona. Hij heeft alweer besproken. Volmondig zegt ze ‘jazeker!’

Niet stilstaan bij wat niet kan, maar dromen over volgend jaar en vandaag leven met de mogelijkheden die er zijn. Ze gaat nog even een kopje koffie zetten. Daar gaat de bel. O ja, de buurvrouw zou nog wat komen brengen!


Feuilleton, aflevering 2

Door Claire Verlinden

Daar gaat de bel. O ja, de buurvrouw zou nog wat komen brengen!

‘Kom binnen – of liever niet?’ Corinna heeft intussen al geleerd, dat mensen erg verschillend reageren op de angst voor het virus. De buurvrouw aarzelt, maar wil toch best een kopje koffie drinken als Corinna haar dat aanbiedt.

Even later zitten ze ruim uit elkaar hun ervaringen in de supermarkt met corona-afstanden te bespreken. Ze zijn al lang buren en samen hebben ze al veel mee gemaakt. Allebei de mannen zijn gestorven en dat schept wel een band. Opeens schiet de vraag van kleinzoon Joep door Corinna’s hoofd. Hilletje kan misschien ook wel telefonisch geïnterviewd worden over háár lievelingsmuziek. Ze vertelt over de muziekopdracht en giebelend zoekt ze op haar telefoon het lied op Corrina I love you so much.

Grijnzend kijken ze elkaar aan; echt zestiger-jarenmuziek. Ze bewegen een beetje mee met hun heupen. Kermis – en vooral: voor het eerst dansen! Wat was dat spannend. Allebei komen ze uit een dorp en hoewel je alle jongens uit het dorp wel zo’n beetje kende, werd dat op de dansvloer opeens heel anders. Gut, wat stuntelden die jongens opeens. Gierend vertellen ze elkaar over hun ervaringen. Hilletje springt overeind en doet overdreven voor: Corinna, Corinna: I love you so-o-o-o . ‘En dan te bedenken’ zegt Corinna, ‘dat ik vreselijk de pest had aan dat lied. Het is een ramp, zo’n lied met je eigen naam erin’. Daar kan Hilletje over mee praten. ‘Wat ze niet allemaal met mijn naam gedaan hebben’!

Hilletje grijpt naar haar telefoon. Ze wil nu ook wel eens weten hoe je zo’n liedje gauw kunt vinden. Haar kinderen zijn altijd zo vlug en dan snapt ze het nog niet als ze weg zijn. Geduldig laat Corinna zien hoe het werkt. Even later stapt Hilletje heel gelukkig met haar mobiel de deur uit. Op de hoek van de tafel ligt een pakje dat niet door de brievenbus kon….


Feuilleton, aflevering 3

Door Elze Mulder

Op de hoek van de tafel ligt een pakje dat niet door de brievenbus kon….

Het handschrift op het adresetiket komt haar niet bekend voor. Het heeft iets vastberadens maar tegelijk onbeholpens, het zijn bijna hanepoten. De heftige halen doet nogal agressief aan. Corinna huivert even, er bekruipt haar een onheilspellend gevoel. Een afzender heeft ze er niet op zien staan.

Weet je wat, ze laat dat pakje gewoon een paar uurtjes liggen – dat is ook veiliger, het virus schijnt op karton super-lang te overleven, ze gaat eerst maar eens eten en dan ziet ze wel weer.

Net heeft ze een schoteltje de oven in geschoven, als de telefoon gaat. Het is vandaag wel druk zeg. Eerst dat telefoontje van Joep, toen de buurvrouw en nu dit weer. Ze drukt de knop in maar ze is blijkbaar net te laat, want aan de andere kant is het stil. Of… wat hoort ze nu? Het lijkt of ze iemand hoort ademen, zacht en regelmatig – en op de achergrond hoort ze gepiep en gekraak. Dit bevalt haar niks. Gauw verbreekt ze de verbinding. Een nummer was trouwens niet zichtbaar… eigenlijk is het haar gewoonte niet om op te nemen als ze het nummer niet kan zien. Volgende keer maar wegdrukken.

Na het eten kijkt ze naar de televisie, ‘Frontberichten’ ontroert haar altijd heel erg, ze voelt zich nog altijd verbonden met de mensen in de verpleging, ze heeft er zelf ook in gewerkt – tot haar man ziek werd en ze haar baan opgaf om er voor hem te zijn.

Wie kon hem nou beter verzorgen dan zijzelf? Ja, het was een vreemde, maar ook mooie tijd geweest, die laatste drie jaar. Och, wat is dat allemaal alweer lang geleden. Achteraf is ze blij dat Huib deze coronatijd niet heeft hoeven meemaken. Wat moet het verschrikkelijk zijn om niet behoorlijk afscheid te kunnen nemen van je geliefde als die gaat overlijden.

Er is ook nog een aflevering van die ziekenhuisserie die ze altijd opneemt om later te bekijken. Maar deze keer kunnen de doktersperikelen – zeg maar liefdesperikelen – haar niet bovenmatig boeien. Ze begint nota bene te knikkebollen – tijd om naar bed te gaan dus. Lichten uit en naar boven.

De maan schijnt naar binnen. Op de hoek van de tafel ligt nog steeds het pakje – er gaat een lichte trilling doorheen, of komt dat door het maanlicht?


Feuilleton, aflevering 4

Door Bea Rigter

Op de hoek van de tafel ligt nog steeds het pakje – er gaat een lichte trilling doorheen, of komt dat door het maanlicht?

Na een onrustige nacht is het eerste wat Corinna ziet weer het pakje. De trilling die ze voor het naar bed gaan al dacht te zien, is intenser geworden – en heel langzaam verplaatst het pakje zich naar het midden van de tafel.

‘Corinna van der Veer -Dam’, staat op de bovenkant met zwarte viltstift geschreven; ‘Corinna’ heel dik en met een streep eronder. Ze bekijkt het vierkante pakje wat beter. Het weegt zwaarder dan ze had verwacht. En het is van iemand die haar meisjesnaam kent.

Op de zijkant staat : Mevrouw Ziengs-Dam, met een streep erdoor. Dat is de naam van haar zus, getrouwd met een miljonair en altijd in Assen blijven wonen. Corinna heeft niet veel contact met haar zus omdat ze de poeha om haar heen verschrikkelijk vindt. Ze leest het ingesloten briefje:

Zeer gewaardeerd zusje Corinna,
Zoals je weet , krijgen wij met regelmaat geschenken van zakenvrienden en aandeelhouders van ons bedrijf. Nu kreeg ik als geschenk deze ‘trilling speaker’, het is de nieuwste uitvinding, speciaal ontworpen voor deze C…..tijd. Hij is voor jou!!! Veel plezier ermee!
P.S. ik ken jouw mening over onze relaties en geschenken, maar ik weet zeker dat je dit leuk vindt. Doe hem in het stopcontact en jouw lied trilt door je kamer!! Dans erop zoals je altijd deed!
Je liefhebbende zus Annemeta.

Corinna heeft één oudere zus en van jongs af aan waren ze totaal verschillend. Ze hadden ieder hun eigen vrienden en hun eigen bezigheden. Corinna hield van het dorpse van Assen en ging het liefste het boerenland in. Annemeta, (haar echte naam is Annie , maar die heeft ze later veranderd) viel op mooie rijkere jongens die in grote statige huizen woonden.

Als ze het pakje heeft uitgepakt, houdt Corinna een glanzende vierkante speaker in haar hand.


Feuilleton, aflevering 5

Door Helmi Duijvestein

Als ze het pakje heeft uitgepakt, houdt Corinna een glanzende vierkante speaker in haar hand.

Ze kijkt er verwonderd naar. Wat is dat nu weer? Een apparaatje dat ze niet herkent, waarvan ze zich afvraagt waar het voor dient en waarvan de gebruiksinstructie natuurlijk weer in het vertaald Chinees of Koreaans op het bijgesloten papiertje staat. Dus in een soort Nederlands dat nauwelijks te begrijpen is. Oh wat heeft ze daar een hekel aan. En zo nutteloos! En nu blijkt dat het apparaatje nog ‘aan’ staat en reageert op ieder geluid in haar kamer. Want toen haar pendule een paar minuten geleden negen uur sloeg kwam er zacht gebrom uit het speakertje , ging het apparaatje een beetje bewegen en werd op haar muur en plafond allerlei lichtflitsen geprojecteerd. Wat moest ze daar nu mee? En hoe zet ze het af zodat ze verlost wordt van het gebrom en de lichtflitsen bij ieder geluid in haar kamer? En waarom stuurt Annie , oh pardon Annemeta, dat naar haar? Ze weet toch dat zij al dit soort onzin vreselijk vindt?

Ze raakte er zelfs een beetje geïrriteerd door. Wat moet ze ermee? En dan verwacht Annie waarschijnlijk ook nog dat ze haar ervoor gaat bedanken. Daar heeft ze al helemaal geen zin in. Ze bellen elkaar maar een paar keer per jaar en dan is er een goede reden voor. Bijvoorbeeld jaarlijks op Nieuwjaarsochtend en meestal op hun beider verjaardagen. Dat vindt ze al meer dan genoeg. Ze weet niet eens wanneer haar zwager Pieter-Jan jarig is. Dus daar komt ze mooi onder uit. Ze heeft het niet zo op hem met zijn vage bedrijfjes, nogal bekakte vrienden, dure auto’s en altijd het nieuwste van het nieuwste als het gaat om elektrische apparatuur. Gadgets noemde Annie dat. Ze vroeg nog wat gadgets waren en concludeerde dat Annie het gewoon over nutteloze hebbedingetjes had. Terwijl zij en Huib juist heel duurzaam probeerden te leven. Nu ze alleen is maakt ze er een sport van om zo duurzaam mogelijk te leven en boodschappen te doen. Geen goedkope onnodige rommel in haar huis. Het woord gadget wil ze niet eens horen laat staan dat ze erin geïnteresseerd is.

Daar rinkelt haar mobieltje. Dat ook nog en nu net op het moment dat ze helemaal geen zin in een telefoongesprek heeft.

Ze kijkt op de display en ziet : Annie, Thuis