(Groot-)ouders en de crisis

Hoe heb je contact met je kleinkinderen? Mensen verzinnen daar creatieve dingen op. Herma Veurink verzamelt ze voor de oppeppers. Stuur jouw oplossing naar hermaveurink AT hotmail.com

Vervolg uit Oppepper van vrijdag 17 april, kleinkinderen in de VS

Maar eerste Paasdag hebben we genoten, onze dochter heeft de ZOOM verbinding tot stand gebracht en we hebben met alle familieleden, ook de enige die we hebben, gezoomd, gelachen en ook nog gezongen voor de jarige die 13 werd.

Ik hoor wel eens dat mensen een vaste tijd hebben, daar zijn we nooit aan toegekomen, maar afgelopen Pasen heb ik gevraagd of we dat snel weer kunnen doen, zodat ook de neven en nichtjes elkaar wat beter leren kennen en minder schroom hebben om met elkaar op deze manier te spreken.

Eens per jaar hebben we ze de afgelopen 3 jaar hier in huis gehad gedurende de zomervakantie. Dat is dikke pret, elke keer weer, maar of dat dit jaar kan gaan gebeuren vanwege de Corona is nog de vraag. Uiteraard hopen we dat heel erg, maar tot die tijd gaan we proberen meer te ZOOMen.

Marga Deen

Brieven schrijven over voorwerpen in huis

Hetty Blaauw schrijft: Toen ik in het begin van de quarantaine een fruitmesje uit de la pakte, realiseerde ik me opeens dat er een verhaal aan vast zat. Dat heb ik voor mijn kleinkinderen opgeschreven. En sinds die dag schrijf ik iedere dag een verhaaltje naar aanleiding van een voorwerp in mijn huis. Uitgeprint en wel voor later. Toen mijn kinderen daar weet van kregen vroegen ze of ze er een abonnement op konden krijgen.
Inmiddels ben ik mijn familieverhaal aan het opschrijven voor de kleinkinderen. De oudsten, van 17, 15 en 13 jaar willen het nu al graag lezen. De andere vier zijn nog te jong, die kijken later maar wat ze er mee doen. Mij geeft het genoeg energie om deze bizarre tijd door te komen.
Hartelijke groet, Hetty Blaauw

Bezigheden van een Oma tijdens de Corona crisis

Herma Veurink schreef ons: “Ik speel soms telefonisch verstoppertje met mijn kleindochter Livia van bijna 3 jaar. Als ik me verstop telt zij tot 10 en moet ik mijn telefoon omdraaien om door mijn huis te zoeken. Achter het gordijn, onder de tafel, in de slaapkamer enz. Als ik op een gegeven moment de telefoon omdraai naar mezelf gilt ze van de pret want dan heeft ze me gevonden! Dan is zij aan de beurt. Haar mama loopt dan met de telefoon door hun huis en ik zeg waar ik overal wil kijken. Staat ze bv in de badkamer en het licht gaat aan, en ja hoor, gevonden! 

Ik lees ook voor uit een boekje dat zij op schoot heeft, het is even vogelen dat de lens op de juiste manier de tekst laat zien, maar dan na enig oefenen lukt het! 

Vanmorgen ben ik rondgereden in een poppenwagentje. Dan zing ik : Rijen, rijen, rijen in een wagentje….dan zie ik alleen het plafond in hun huis.

Heerlijk die fantasie.  Maar het is wel surrogaat natuurlijk…..”

Hebt u ook een Oma-kleindochter verhaal?

Misschien zijn er meer Senver-leden die het leuk vinden om hun ervaringen te delen en zo andere grootouders op ideeën te brengen? Mail ze dan naar hermaveurink [AT} hotmail.com. Zij zorgt dan dat ze naar de Senver oppepper redactie gestuurd worden.

2 thoughts on “(Groot-)ouders en de crisis

  1. Ik weet dat Senver grotendeels uit vrouwen bestaat – maar zou je niet tenminste de optie moeten open houden dat er ook opa’s zijn die iets te vertellen kunnen hebben?
    ‘Hebt u ook een ook oma-kleindochter verhaal’ is een van de aansporingen. Opa’s en kleindochters kan ook – en zouden opa’s en kleinzonen geen ontroerende verhalen kunnen hebben?
    Ik weet het de kans op verhalen is klein – maar je zou er iets meer naar kunnen vissen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.