Klassieke muziek en de accordeon

Vervolg van het verhaal op 29 november
van HENJA KRONENBURG

Zodra we aangaven interesse te hebben in een instrument werd dat gestimuleerd en eventueel aangeschaft. Don Bosco in Amsterdam startte met een accordeonorkestje. Als snel werden er 2 accordeons aangeschaft en kon er op zondag naast de piano met de accordeons gemusiceerd worden. Daarna kwamen er nog een gitaar en trompet bij. Eerst was er altijd wat gerommel wie op welk instrument zou spelen, de rest die geen instrument had moest zingen. Dat waren heel gezellige zondagmiddagen. Ik denk dat het niet erg muzikaal was, maar vooral heel erg hard. En super gezellig.
Later gingen wij elke zes weken naar Maastricht naar mijn zusje die graag accordeon speelde Tot ze te ziek werd, toen speelde ik voor haar. Daar werd ze heel vrolijk van. Dat hebben we jaren volgehouden tot haar overlijden..

Vervolg van het verhaal op 20 november van KO VAN DEN BOVENKAMP

Zij liepen dan niet de gebruikelijke route via het Damrak, maar langs de Nieuwezijds Voorburgwal. De plek waar zich toen al en nu nog steeds Holiday Inn bevindt en die plek had dus een bijzondere betekenis voor hem.
Op de terugweg kwamen ze langs een echte Amsterdamse kroeg, met zo’n leren gordijn bij de ingang. In dat café speelde iedere zondag Johnny Meijer, de befaamde accordeonist; Jan vertelde dat hij zijn leven lang een grote fan is geweest van deze Johnny Meijer.
……. De schuifdeuren van de zaal gingen open, om toegang te geven tot de receptiezaal en op de achtergrond hoorden wij rustige accordeonmuziek; jullie raden het al, Johnny Meijer luisterde de receptie op met zijn virtuoze, beetje jazzy-achtige accordeonmuziek.
Voor Jan was het een verpletterend afscheid, een levenslange intense en weemoedig makende herinnering.

Claire heeft heel veel filmpjes gevonden van deze Legendarische Johnny ; hier is er een, zie verder YouTube.

Vervolg van het verhaal op 22 november
van ELLA MILHALJEVIC-HARTOGH

Wij repeteerden iedere maandagavond, hadden een jaarlijkse uitvoering met bal na en daarnaast hadden we ieder jaar een uiwisseling met een Duits accordeonorkest. De mooiste bezoeken waren die aan Bamberg in Beieren. Met een bus vol spelers gingen we op reis, werden bij de Duitse spelers ondergebracht en gaven diverse concerten, met name op een groot vlot in de rivier die dwars door de stad liep. Daarnaast maakten we mooie uitstapjes in de omgeving en na vijf dagen gingen we weer naar huis met de afspraak het jaar erop terug te komen. Dit hebben we over en weer een aantal jaren volgehouden.
Mijn instrument doe ik nooit weg. Het is en blijft een mooie herinnering aan de fijne jaren die ik bij Musicorda hebt beleefd.
Ella zie je op de foto hieronder op de voorste rij (zittend) derde van rechts. Misschien herkennen meer mensen zichzelf.

Het vervolg van het verhaal van Jaap Lankreijer

Op dat kleine accordeonnetje van Ko kon ik al snel aardig wat liedjes spelen. Mijn ouders dachten misschien kan hij er later de kost mee verdienen. Zij besloten op mijn vijftiende verjaardag een grote accordeon te kopen.
Een prachtige rode met parelmoer beslag. Dat moet wat gekost hebben. Na wat lessen speelde ik al gauw met mijn vader en zijn broers mee.
Vanaf mijn 18e jaar tot ongeveer mijn 30ste heb ik gespeeld in een bandje, super tijd. Kort geleden ben ik erachter gekomen dat deze accordeon in 1952 is gemaakt. Dat betekent dat mijn ouders de accordeon gloednieuw voor mij hebben gekocht. Als ik daar nu aan terug denk schieten de tranen in mijn ogen, wat ontzettend lief. Hoe hebben ze dat kunnen betalen een grote prachtige nieuwe accordeon. De accordeon is een handgemaakt instrument. Merknaam Balestra Giri. Gekocht bij de firma de Vreng in Amsterdam.
Gemaakt in 1952 Castelfidardo Italie. 120 bassen en 4 registers. Droevig dat ik mijn ouders voor dit geschenk niet nogmaals kan bedanken.
Dat zou mij verlossen van wat opgekropte gevoelens. De accordeon heb ik nog steeds en zo af en toe speel ik oude liedjes. Het kleine accordeonnetje van Ko heb ik ook nog steeds. Doe hem absoluut niet weg. Teveel herinneringen aan mijn jeugd. Groet van een accordeon liefhebber, Jaap Lankreijer.