Verhaal bij de podcast

Raid op Entebbe

Op 28 juni 1976 om kwart over drie in de middag landde een vliegtuig van Air France op Entebbe Airport, in Uganda. Het toestel was op weg van Tel Aviv naar Parijs gekaapt door 2 Palestijnse en 2 Duitse terroristen. Aan boord bevonden zich zo’n 300 bange passagiers en 12 Franse bemanningsleden.

In Entebbe werd het vliegtuig opgewacht door vier andere kapers. Zij brachten de passagiers naar de vroegere transithal van het vliegveld, waar ze werden gewaakt. Ugandese militairen hielpen de kapers. Elke dag kregen de gijzelaars bezoek van niemand minder dan de Ugandese president Idi Amin. Hij stond bekend als een van wreedste Afrikaanse dictators, die niet schroomde zijn tegenstanders aan de krokodillen te voeren.

De kapers eisten de vrijlating van 53 Palestijnse gevangenen van wie er 40 in Israëlische gevangenissen zaten.

In de dagen na de kaping lieten de kapers de niet-Israeliërs vrij. Er bleef zo nog een groep van 106 gijzelaars over:  84 Israeliërs en tien jonge Franse passagiers en de 12 bemanningsleden van Air France, die weigerden te vertrekken.

Moest Israel wel of niet tegemoet komen aan de eisen van de kapers. De regering was daar zwaar over verdeeld. Onder grote druk probeerde ze via alle diplomatieke kanalen een einde aan de kaping te maken. Maar Idi Amin weigerde zijn medewerking in alle toonaarden.

De kapers gaven de Israeliërs tot 1 juli de tijd om aan hun eisen tegemoet te komen. Maar op verzoek van Idi Amin werd die deadline een paar dagen verschoven. De president moest namelijk naar een conferentie van de Organisatie van Afrikaanse Eenheid, waarvan hij voorzitter was. Dat gaf de Israeliërs ruimte om alsnog een reddingsoperatie te wagen.

Terwijl de regering onderhandelde, hadden de militairen zo’n plan voorbereid. Aanvankelijk was het idee om met parachutisten in het Victoriameer te landen en vervolgens met rubberboten naar het vliegveld te varen. Maar toen een bioloog waarschuwde dat het meer wemelde van de krokodillen, werd dat plan ijlings verlaten. Het probleem dat de Israëlische vliegtuigen moesten bijtanken werd opgelost, doordat de Keniaanse president Jomo Keniyatta daarvoor zijn medewerking toezegde.

Agenten van de Israelische geheime dienst, de Mossad, vroegen de vrijgelaten passagiers het naadje van de kous over de situatie op de vliegveld. Zo waren ze in staat een replica te maken van de luchthaven en de gebouwen die daar stonden. Die werd gebruikt voor de training van  de commando’s die de reddingsoperatie moesten uitvoeren.

Op 3 juli vertrokken vier Israelische Hercules vliegtuigen vanaf Sharm–al Sheik naar Entebbe. De operatie stond onder leiding van Yonatan Netanyahu, de broer van de huidige Israëlische premier. De vliegtuigen vlogen op 30 m hoogte om niet door de radar te worden waargenomen. Om 11 uur ’s avonds landde het eerste vliegtuig in Entebbe. Het had een zwarte Mercedes bij zich van het type dat Idi Amin altijd voor zijn bezoeken gebruikte. De president had echter onlangs zijn zwarte limousine ingeruild voor een wit exemplaar. De Ugandese wachtposten kregen daarom argwaan. Ze gelastten de stoet te stoppen, maar moesten dat met de dood bekopen. Het volgende moment stormden de commando’s de terminal binnen waar de gijzelaars zich bevonden. In het Hebreeuws en Engels riepen ze dat iedereen moest gaan liggen. In het vuurgevecht dat daarop ontstond werden alle kapers gedood maar ook drie gijzelaars. Ondertussen landden de drie andere Israëlische vliegtuigen met soldaten en voertuigen. Hun taak was de MIG-straaljagers van de Ugandese luchtmacht, die op het vliegveld stonden, te vernietigen. Zo konden die de Israëliërs na hun vertrek niet meer aanvallen.

Toen de commando’s met de geredde gijzelaars naar buiten kwamen werd er vanaf de vluchtleidingstoren op hen geschoten. Daarbij werd Yonatan Netanyahu, de commandant van de eenheid, gedood. Met zijn lichaam en de gijzelaars vertrokken de Israeliers. De hele operatie had 54 minuten geduurd. Van de 106 gijzelaars waren er drie bij het vuurgevecht om het leven gekomen. Een Israëlische militair, de commandant, was gesneuveld. Ook 7 kapers en tussen de 33 en 45 Ugandese soldaten  lieten het leven.

Een gijzelaar, de 74-jarige Dora Bloch, was niet op het vliegveld aanwezig. Zij was tijdens het eten bijna gestikt in een kippenbotje en lag nu in het ziekenhuis in Kampala.

Operatie Entebbe was de meest gedurfde, succesvolle operatie om gijzelaars te bevrijden in de geschiedenis.

Idi Amin was woedend en nam bloedig wraak. Dora Bloch liet hij door zijn mensen in koelen bloede vermoorden. Evenals de artsen en verpleegsters in het ziekenhuis die dat probeerden te verhinderen. Ook de staf van de luchthaven in Entebbe werd omgebracht. Als vergelding voor de Keniaanse hulp aan de Israeli brachten zijn getrouwen  245 Kenianen om. 3000 Kenianen ontvluchtten Uganda om aan de wraak van de dictator te ontkomen. Twee jaar later ontplofte er een bom onder de auto van de Keniaanse minster die bij zijn president voor de Israëliërs had bemiddeld. Hij overleefde de aanslag niet. Het bekende Norfolk Hotel in Nairobi ging vier jaar later na een bomaanslag in vlammen op. Het hotel was eigendom van een prominent lid van de Joodse gemeenschap in die stad.  Ook daarin werd de hand van Idi Amin vermoed.

Maar de tijden veranderden. De Ugandese dictator werd verjaagd. Veertig jaar na de Raid op Entebbe bracht Benjamin Natanyahu, minister-president van Israel en broer van de omgekomen commandant van de operatie, een bezoek aan Entebbe. Hij legde daar de grondslag voor de goede relaties tussen Israel en de Afrikaanse landen ten zuiden van de Sahara.

8 thoughts on “Verhaal bij de podcast

  1. Ik wil graag een gedicht plaatsen

    In deze moeilijke tijden
    Wil ik iedereen
    Een vituele knuffel geven

    Hou je goed , hou je sterk

    Geef. jij deze knuffel verder .

  2. Ook bij mij was het zo dat we in de beginjaren niet zelf een TV hadden. We woonden op een boerderij en ik moest een paar kilometer lopen om bij een bevriende boerenfamilie te kijken. Zal 1954/55 zijn geweest. En inderdaad: Dappere Dodo en Tante Hannie. Van later herinner ik me een reportage over Italiaanse tonijnvissers die via een ingewikkeld nettensysteem de tonijnen op een centrale plek bij elkaar dreven en met haken aan boord hesen, wat ik heel zielig vond.

  3. Ook ik mocht op woensdagmiddag bij een vriendinnetje in de straat naar de tv komen kijken. We zaten met veel buurtkinderen voor de tv Pipo de clown en Mamalou te bewonderen. Ook zagen we Swiebertje.
    Vrij recent zag ik op een bord bij het Groeneveld dat er opnames van Swiebertje gemaakt zijn in de keuken van het kasteel.

  4. Wij liepen op de Kerkbrink en daar stonden grote borden met uitnodiging in Hof van Holland te komen kijken naar de introductie van de t.v. metMies Bouwman met een grote bos bloemen in haar armen. Wij hadden nog geen t.v. en ik ging ,,s avonds kijken op de Gijsbrecht bij de firma Berg, waar in de etalage een t.v.toestel stond en waar een hele groep belangstellenden stond., oud en jong. Ja, dat waren nog eens tijden….. toen ik later getrouwd was en wij in een tram woonden.op de Goudenregenlaan, de Gooische Moordenaar, kregen onze overburen een huisje op de Diependaalselaan. Zij nodigden ons dan af en toe uit om op zaterdagavond bij hun t.v. te komen kijken
    Een hele grote bak met een.heel klein beeldje. We zaten er dicht omheen, zo klein alles. Ik denk.nog maar 1 zender. Maar wat genoten we daarvan. Niet lang daarna kochten wij een groter toestel. In 3 maanden.betalen
    Maar we voelden ons zo rijk. En nu kwamen er mensen bij ONS kijken.
    Wat een verschil met nu. Dat kunnen de jongeren zich.niet voorstellen. Ze beginnen nu.met alles. Maar toch, al begonnen we met niks, het had wel wat…..
    Langzaam opbouwen..

  5. In ons dorpje Zoetermeer had onze buurman toevallig een van de eerste televisietoestellen. Hij had geen kinderen, en daarom mochten de buurkinderen soms komen kijken. We zaten dan op het vloerkleed voor het kleine houten kijkkastje. Een enorme indruk maakte de kroning van Elisabeth II in 1953. Het was het eerste evenement dat rechtstreeks op TV werd uitgezonden.

  6. Goedemorgen,

    In de jaren ’50 van de vorige eeuw, was er bij ons on de straat één gezin met een TV. Op woensdagmiddag mochten alle kinderen daar een uurtje TV komen kijken. Dat was DE belevenis van de week. We waren soms wel met meer dan 10 kinderen en we kregen nog limonade en een snoepje ook! Ik herinner me Tante Hannie die altijd op het scherm naar ons zwaaide als het programma was afgelopen. Ik heb zelfs nog een fotootje van zo’n middag!

  7. De eerste jaren van de televisie:Er waren maar enkelen die televisie hadden,zo ook onze hoofdonderwijzer.Er was een soort quiz tussen scholen op t.v.en hij had zijn schoolklas uitgenodigd om te kijken.Allemaal op de grond voor de t.v.
    En mijn grootouders hadden ook t.v.Toen waren met Nieuwjaar voor het eerst de uitzendingen van het Concert uit Wenen en het skispringen uit Garmisch-Partenkirchen.Fantastisch vonden we dat.Het was allemaal zwartwit.Zij konden in Arnhem ook de Duitse zender bekijken.De ontvangst ging met een antenne op
    het dak

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.