Senver-leden in Beeld

Interviews van Karin van Hoorn

Vervolg van de Oppepper van 31 juli.

Karin op een Italiaans terras

mocht ik meedoen met de Oppepper, met nog een aantal redacteuren/senioren. Maar er was wel een maar! Ik wilde niet stressen!

“Geen stress”, zei ik tegen Ineke. “Ik heb jarenlang bij de AVRO met deadlines moeten werken, jarenlang bij het Weekblad Wijdemeren met deadlines, nu nog steeds bij het parochieblad KANnieuws van de parochies in Kortenhoef, Ankeveen en Nederhorst den Berg. “Ik wil geen stress”.

Wie ben ik

Ik ben Karin van Hoorn – de Vries.  Kortgeleden ben ik voor de eerste keer getest voor verlenging van mijn rijbewijs. Reken maar uit hoe oud ik dan ben. Ik ben een Papoea, want geboren in Biak, Nieuw Guinea. Nieuw Guinea was toen nog Nederlands Grondgebied. Ons gezin werd verdreven uit Indonesië, zo voelden mijn ouders dat. Indonesië was immers het land waar zij geboren waren, waar ze groot werden. We reisden van Indonesië naar Nederland, van Nederland naar Italië, van Italië terug naar Nederland. Elke klas van de Lagere School maakte ik mee in een ander land, een andere stad. Steeds weer afscheid nemen en nieuwe contacten maken. Daar heb ik last van. Ik hou van stabiliteit.

Van Biak naar Bandung en verder

Achter me liggen twee Philipsjaren en 38 AVROjaren. Heel wat secretariaatswerkzaamheden, maar ook programmatische. Heel wat cursussen in Studio Santbergen, veel onder leiding van Herman Broekhuizen.

Herman was een leraar om nooit te vergeten, maar ik herinner me meer onderwijzers en leraren. Juffrouw Floor van de eerste klas van de lagere school, in Bandung. Ik herinner me eigenlijk alleen maar het moment dat ze zei dat ze ziek was en niet meer op school kon komen. Wat een verdriet. Signora Pane, in Turijn, die me leerde wat “jas” was, in het Italiaans, en “haar”. Cappotto. Capelli. En mijn allerliefste leraar van de HBS, de heer Lenfering, Boekhouden en Handelsrekenen. Helaas zakte ik in 1965 op juist die vakken. Gelukkig heeft Senver aardige mensen die mij elk jaar weer helpen bij het invullen van mijn belastingformulieren.

Bel als een brul

Ik woonde op kamers, van 1966 – 1972. In 1972 kocht ik mijn eerste huis, in de Havendwarsstraat in Hilversum. Mijn oprijlaan was 1 meter, grint, en mijn landgoed werd afgebakend door een wit hekje en twee stenen muurtjes met cementen leeuwtjes erop. Ik droomde van een bel als een brul, maar niemand kon me daaraan helpen. Dat is een eeuwigdurend verlangen! Daarna kwam een huis aan de Cruquiusstraat en nu woon ik alweer dertig jaar aan de Zuidsingel in Kortenhoef. Mijn man is overleden, met onze drie kinderen (twee stief, één eigen)  heb ik een liefdevol contact. Ik heb vrienden en vriendinnen vanaf de lagere school en geniet van alles wat ik nog kan doen omdat ik gezond ben. Thanks to life! Zo geniet ik ook van de “werkzaamheden” bij Senver: de uitjes tijdens de Zomerschool, de Oppepper en de contacten met de leden….hoe leuk is je leven met zoveel levendige mensen!!!!

2 thoughts on “Senver-leden in Beeld

  1. Leuk verhaal. Ik ben benieuwd hoeveel omroepvrouwen er bij Senver “rondlopen”. Zelf heb ik mijn hele leven bij KRO televisie
    gewerkt o.a. De Ver van mijn bedshow, en heb ook veel gereisd
    voor diverse programma’s.
    In 1998 zijn mijn man en ik naar Zuid Frankrijk vertrokken en
    hebben twintig jaar op een oud wijndomein gewoond, waar we van alles organiseerden.
    Nu wonen we in Baarn.
    Misschien leuk om een keer een reunie met omroepvrouwen te
    organiseren ? Mannen mogen natuurlijk ook !
    Veel succes met het schrijven,

  2. Lezers van Senver gefeliciteerd met Karin. Zij is een vriendin van een vriendin en ik herkende natuurlijk haar foto. Nu heb ik al genoten van haar ‘wie ben ik’ verhaal. Het belooft veel goeds voor ons.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Please reload

Even geduld...