Puzzel-foto

Informatie naar aanleiding van Lopes Diaslaan

Wie was David Lopes Dias? (Bron: Wikipedia)

Lopes Dias werkte als schoenmaker in Amsterdam, maar vertrok vanwege zijn gezondheid naar Hilversum, waar hij politiek actief werd in de SDAP. Hij was in 1912 getrouwd met Trijntje Gnodde, die niet Joods was. Van 1919 tot 1940 was hij lid van de gemeenteraad voor de SDAP en van 1922 tot 1923 en van 1927 tot 1940 wethouder. Lopes Dias en zijn vrouw kregen drie dochters, die alle drie de oorlog overleefden en van wie Emmy Lopes Dias als actrice na de oorlog bekendheid verwierf.

Op 14 mei 1940, vier dagen na de Duitse inval verdween Lopes Dias plotseling uit Hilversum. De burgemeester verklaarde later dat hij een “geheime opdracht” had en vaststaat dat hij in het verzet zat. Na een paar maanden was hij plotseling weer teruggekeerd en nam zijn plaats als wethouder weer in op 4 september.[1] Lopes Dias schreef artikelen tot in de oorlog tegen het nazisme. Toen Hilversum eind oktober een NSB-burgemeester kreeg, Von Bönninghausen, nam Lopes Dias ontslag en werd kort daarna gearresteerd en weggevoerd. Hij schreef een brief die in de plaatselijke pers werd gepubliceerd. Na zijn arrestatie werd hij gedeporteerd naar het concentratiekamp Mauthausen, waar hij in 1942 overleed.

Reacties op foto ‘Service station’

Het is een gemeentelijk monument dat in 1950 ontworpen is in opdracht van garagehouder Ru Schouten. De architect was Hendrik Bunders (1892-1965). Het gebouw bestond uit een benzinepomp, wasinrichting, kantoor, werkplaats en showroom. Ru Schouten was eigenaar van een garagebedrijf, autohandel en autorijschool aan de Spoorstraat in Hilversum. Hij was een echte autoliefhebber. In 1951 zou hij deelnemen aan de Rally van Monte Carlo, maar door een ongeval op weg naar de start moest hij afzien van deelname. De auto, die driemaal over de kop sloeg, werd zwaar beschadigd, maar Schouten bleef wonderwel ongedeerd.

In 1966 werd het gebouwtje verbouwd . De showroom werd verwijderd, de dakranden verbreed en de kenmerkende stalen raamkozijnen werden vervangen door houten. A.Stork was toen de architect , maar die hield blijkbaar niet zo’n rekening met de historische en architectonische waarde van dit bijzondere gebouwtje.

In 2010-2011 werd het opnieuw gerestaureerd en kreeg het oorspronkelijke kenmerken terug, behalve dan de functie van garage. Deze verbouwing werd uitgevoerd in opdracht van Fresh Forward en ingericht om creativiteit en samenwerking bij mensen te stimuleren. Dit bedrijf zit nog steeds in het gebouw.

Reacties op foto ‘tankgracht’

Op verschillende plekken is er in Hilversum nog wat van de tankgracht te zien. Zoals in het Spanderswoud, waar de gracht nog open en in vrij intacte staat is. Verder zien we delen van de gracht terug op de Laapersheide, de Hoorneboegseheide en de Westerheide

Deskundige Pieter , de historicus, schreef over deze bijzondere wal: In mei 1942 vestigde General der Flieger F.Ch. Christiansen, Wehrmachtbefehlshaber in den Niederlanden, zich met zijn staf in Hilversum. Om het hoofdkwartier tegen een mogelijke geallieerde aanval te beschermen, legden de Duitsers rondom Hilversum een tankgracht aan. Zij maakten daarbij onder meer gebruik van dwangarbeiders uit Hilversum en Kamp Amersfoort.

Omdat er gebrek was aan brandhout, trokken verschillende Hilversummers erop uit om, als de Duitse wachtposten niet keken, hout van de verdedigingswerken te slopen.

De tankgracht heeft zijn nut nooit hoeven te bewijzen. Al spoedig na de Bevrijding liet de gemeente Hilversum de gracht dichtgooien. Van de vroegere verdedigingswerken is daarom vrijwel niets meer over.

Op onderstaande kaart van de Nederlandse spionagegroep Albrecht is de tankgracht rond Hilversum aangegeven. De redactie heeft een fietstochtje naar het Spandersbos gemaakt en trof bij restanten van de tankgracht dit bordje aan.

Reacties op ‘t Pandje

Cok heeft het opgezocht in de Gooi- en Eemlander en vond de volgend informatie.

“Een antiek theehuisje uit het jaar 1929. De architect was ene Jan Kuiter. In het begin heette het Theehuis Craailoo, maar het heeft later meer benamingen gehad (zoals ’Hoofdstuk 10’ of ’Studio’). Het werd ambtelijk omgeschreven als ’consumptiepaviljoen’. Het was eind jaren twintig – crisistijd – een initiatief van de Volksbond tegen Drankmisbruik afdeling Hilversum.”

Ironisch. In 2013 grondig verbouwd (5 aug geopend). Oorspronkelijk (1929) consumptiepaviljoen van de Volksbond tegen Drankmisbruik (architect: Jan Kuiler). Cok vond zelfs het oude krantenbericht van de aanbesteding :

Martien had weer andere informatie , met name over de huidige naam. Het naam Pandje komt van de Hilversumse hockeyer Henk de Looper, hij had het altijd over ‘leuk pandje’, vandaar dat de naam Het Pandje is geboren. Eerst was de eigenaar Gijs, daarna Bob Boerekamp van het Indisch restaurant Spandershoeve aan de Bussummergrintweg naast het Melkhuisje. Vervolgens kwamen Leo en Marie de Haan, daarna Joop en Marlies den Hartog en dáárna eigenaar Emile Bollebakker. Nu de zusjes Lusa. Ik kwam er in mijn tijd bij de Wereldomroep 25 jaar lang en wij noemde het theehuisje Studio 13. We zeiden dan tegen de receptie “we zijn even in studio 13” terwijl wij maar 12 studio’s hadden. Een leuk weetje voor Senver.

Wim voegt er nog dit aan toe: Het eetcafé het Pandje was niet alleen bij de school bekend maar ook bij de omroep. Daar noemden ze het studio 13 omdat er bekenden kwamen zoals Koos Postuma en Ron Brandsteder. Allemaal aan de witte wijn.

De redactie betwijfelt of het daarbij bleef.